Overgang, wanneer gaat het over?
27 juni 2018 in Blogartikelen

Ik had het beloofd in mijn vorige blog, ik zou het hebben over de overgang.

Wat een reacties kreeg ik op mijn blog en zelfs op straat en in winkels word ik er op aangesproken. Dat is hartverwarmend maar ook is mijn verhaal voor veel vrouwen heel herkenbaar. Dat zal deze blog ook zijn, dan kan niet anders. Ik ga weer heel openhartig zijn en waarom?

Omdat ik zeker weet dat er vele vrouwen met mij mee worstelen en ik hoop dat door deze blog het taboe iets makkelijker wordt. Dat wij vrouwen er over kunnen praten zonder schaamte. Dat ook de partners de overgang serieus nemen en troost en begrip bieden, zo nodig.

Ik kreeg via facebook een reactie waar ik niet op in ben gegaan, want het was goed bedoeld, maar precies die reactie is de pijnlijke angel tijdens de overgang. Praat er niet over en doe alsof het er niet is, dan valt het wel mee. Mijn tegen reactie zou iets te fel kunnen zijn en dat wil ik diegene niet aandoen. Zij weet namelijk niet hoe ik ermee worstel, dus ik kan haar niets kwalijk nemen.

Mijn moeder zei enkele jaren geleden al; kind dit heb ik allemaal niet gehad hoor, daar praatte wij niet over in onze tijd. Maar laat ik nou precies weten wanneer mijn moeder in die fase zat! Maar laat ik het over mezelf hebben.

Voor mij kwam de overgang als een draak binnen in mijn leven. Het is een periode van bezinning en verandering. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn, wat bewustwording kan heel fijn zijn. Maar ik werd depressief en herkende dat zelf niet als zodanig de eerste tijd. Mijn huwelijk ging op de schop, mede door mijn bewustwording. De overgang is een periode waarin je gaat nadenken over het resterende deel van het leven wat nog voor je ligt. Ben je gelukkig in de huidige situatie en wil je er mee door gaan. In mijn geval niet dus. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen gelukkig, want een huwelijk sluit je niet af om het te ontbinden.

Gelukkig gingen er bij mij alarmbellen rinkelen omdat ik mezelf niet meer herkende; van altijd vrolijk en spontaan mens veranderde ik in een depri wrak. Ik heb hulp gezocht en gevonden. Kreeg hormonen toegediend en knapte binnen 4 weken helemaal op. Maar het voelde voor mij als falen!!!! Ik wilde niet afhankelijk zijn van een pilletje en zo begon mijn zoektocht in gezonde voeding. Voeding is ontzettend belangrijk ook en juist tijdens de overgang.

Ik heb langzaamaan de medicatie afgebouwd en het ging twee jaar best goed. Tot nu dus.

Mijn leven is druk en soms stressvol en dat is killing. De stresshormonen gieren door mijn lijf en de geluksstoffen raken op. BAM, daar is dus weer de depressie.

Ik ging weer hunkeren naar suiker en koffie en chocola. Daar zitten namelijk stoffen in die even een geluksmomentje of opkikker geven maar dat wordt geleend van het lichaam en niet terug gegeven dus een uitputting is het vervolg. Ik leg het allemaal even makkelijk uit, ben geen arts maar lees veel en heb ervaring in deze materie.

Zo kwam ik op het boek van Isa Hoes en Medina Schuurman. "Te lijf" is de titel.

De dames zijn heel openhartig over hun geworstel met de overgang. Beide ook vrouwen die het flink voor de kiezen gehad hebben.

Ze hebben alles uitgezocht rondom de overgang; voeding, ouder worden van huid enz, maar ook de psychische kant. Deskundigen leggen hun uit, hoe en wat er gebeurt in het vrouwelijke lichaam en vooral wat kun je eraan doen.

Ik was inmiddels zover dat ik inzag dat ik dit gevecht niet meer aan wilde. Het kost mij teveel levensvreugde. Het was wederom een gevecht geworden. Ik besefte dat ik of door kon worstelen of mijn trots opzij moest zetten en de de strip met hormonen die nog altijd in mijn badkamer lag, moest aanbreken. Ik functioneerde niet meer goed op mijn werk, ik was niet meer blij, ik werd bang voor al mijn dromen en verloor mijn passie.

Het voelde weer als enorm falen....totdat ik het boek in handen kreeg en daarin las dat ik er zelf echt niet meer aan doen kan, dan dat ik al doe. Dat ik niet faal maar dat ik een tekort heb aan een bepaald hormoon wat ervoor zorgt dat ik mijn levensvreugde en al wat daarbij hoort, verloor. Het is niet mijn schuld!!!!

Ik moest huilen toen ik de uitleg van de hormoon therapie las in het boek. De dosis is namelijk veel kleiner dan hiervoor en daardoor veel minder schadelijk. Wat denk je wat dat depressief zijn doet met je lichaam en geest, het is slopend. Dat alles doordat er een tekort is. Ik eet zoveel mogelijk gezond en gebruik nog zeer weinig verzorgingsproducten met schadelijke stoffen. Ik drink zo nu en dan nog een glaasje maar met mate en koffie beperk ik tot het liefst twee maal daags een kop. Drink brandnetelthee en paardenboemthee, slik vitamine D en C en ga het aanvullen met calcium en vitamine B. Eet zoveel mogelijk groente per dag en het liefst biologisch, eet nog weinig dierlijke producten.

Ik doe dus wat in mijn macht ligt!

We worden als mens steeds ouder en moeten ook na ons vijftigste nog volop presteren. Tot ons 67e werken zelfs. Maar daar zijn we niet op gebouwd. Vroeger werden vrouwen en mannen niet zo oud. Vroeger was je stokoud met 60. Gelukkig nu niet meer, maar wat mijn boodschap is, met deze blog; als de overgang ook voor jou een hel is, blijf er dan niet mee lopen!!!! Ik vraag mij werkelijk af hoeveel vrouwen er aan de antidepressiva zitten en uitgeblust thuis en met zelfmoordneigingen, enkel en alleen omdat ze een stofje missen wat voor handen is. Het is niet voor altijd, er komt weer balans. De overgang gaat over en heeft ook fantastische kanten!

Die ga ik ook nog even noemen.

We worden bewuster

We worden leuker omdat niet alles meer draait om uiterlijk en schoonheid. We zijn ook mooi met die lach rimpels en we durven ons zelf te zijn.

Rijpe wijze vrouwen die ook nog de slappe lach kunnen en hebben en met volle teugen kunnen genieten! Wisten we als jong meisje maar wat we nu weten in deze fase. Je gaat inzien wat nou echt belangrijk is en de rest laat je lekker varen.

Mijn advies; geniet van de nieuwe fase en het tweede deel van ons leven als vrouw. En nogmaals als het ook jou te zwaar valt, blijf er niet mee lopen en ga naar je huisarts. Zorg goed voor jezelf, eet gezond, beweeg en geniet.

10 dagen slik ik ze nu en ik word weer blij wakker en heb weer zin in de dag die voor mij ligt. Heb mij nu een week vrij gegund om even bij te tanken. Dit draakje verandert weer in een vrolijk mens. Ik krijg weer plannen en zie uit naar mijn volgende stap.

ZO ken ik mezelf weer!

ps ik ben ook bij mijn huisarts geweest om het te melden, speel geen eigen doktertje, ze was het met met mij eens.



Your comment :

Deel dit verhaal
Terug naar overzicht